Reklama

Petycja do prezes Trybunału Konstytucyjnego

Miałem tysiące powodów, by w NATO być dumnym z bycia Polakiem

2018-04-25 11:32

Monika Kanabrodzka
Edycja podlaska 17/2018, str. VII

Archiwum CIDO
Ks. płk. Henryk Polak

Z ks. płk. Henrykiem Polakiem, ówczesnym kapelanem w Polskim Przedstawicielstwie Wojskowym przy NATO i Unii Europejskiej w Brukseli, rozmawia Monika Kanabrodzka

MONIKA KANABRODZKA: – 3 maja jest dniem szczególnym. Tego dnia obchodzimy Uroczystość Najświętszej Marii Panny Królowej Polski, głównej patronki Polski, a także Dzień Modlitw za Emigrację. W jaki sposób Maryja towarzyszy Księdzu w posłudze duszpasterskiej w Polsce i za granicą?

KS. PŁK. HENRYK POLAK: – W parafii ciechanowieckiej, z której pochodzę, święta maryjne były zawsze uroczyście obchodzone. Taki rys duszpasterstwa nadawał, nieżyjący już dziś, były proboszcz ciechanowieckiej parafii ks. Wincenty Marczuk. On również podkreślał rolę Kościoła w dziejach Polski, a zwłaszcza kult Matki Bożej. Pamiętam z życia naszej wsi nabożeństwa majowe odprawiane przy małej kapliczce, przy figurze Matki Bożej. Tam przychodziliśmy codziennie, tam wymodlono dla mnie powołanie, tam ofiarowywano za mnie modlitwy w trakcie studiów seminaryjnych. Wiem, że do dnia dzisiejszego płyną tam modlitwy w mojej intencji przed Matką Bożą. W takim duchu byłem wychowany, dlatego przez całe lata kapłaństwa czułem niezwykłą obecność Matki Bożej w moim życiu i pracy duszpasterskiej. Brałem udział w pielgrzymkach pieszych na Jasną Górę zarówno z Drohiczyna, jak i później z żołnierzami Krakowskiego Okręgu Wojskowego, którego byłem dziekanem przez 11 lat. Pamiętam atmosferę wśród żołnierzy na pielgrzymce. Pierwsze dwa dni marszu prawie w milczeniu. Nie jest łatwo zachęcić 19-letnich mężczyzn do śpiewania Godzinek o szóstej rano. Trzeba było nad tym popracować. Poza tym oni widzieli reakcje ludzi witających pielgrzymów w miastach i wioskach. Na widok grupy pięciuset chłopa w mundurach wkraczających do wioski z maryjną pieśnią na ustach ludzie płakali ze wzruszenia, witali, częstowali. To wyzwalało dobre chęci w żołnierzach i chcieli, co najmniej, dorównać grupom cywilnym. Poza tym powtarzaliśmy często hasło: „Tylko Szwedzi szli na Jasną Górę bez spowiedzi”. Miałem ogromną satysfakcję, kiedy sto procent naszych żołnierzy pod koniec pielgrzymki przystępowało do Komunii św. Wtedy myślałem, że choćby tylko dla tego widoku warto było iść do wojska.

– Proszę powiedzieć w jakich miejscach otaczał Ksiądz duszpasterską opieką żołnierzy oraz jak wspomina Ksiądz pracę kapelana w polskiej jednostce?

– Byłem kapelanem w Polskim Przedstawicielstwie Wojskowym przy NATO i Unii Europejskiej w Brukseli. Opieką duszpasterską ogarniałem bazy wojskowe w Mons (Belgia), Brunssum (Holandia), Ramstein i Heidelberg (Niemcy). Było to dla mnie ogromne wyróżnienie, ale i wyzwanie. Wspominam ten czas, jako błogosławiony. Polscy żołnierze i ich rodziny wyróżniali się na tle innych narodowości: osiemdziesięcioprocentowa frekwencja na Mszach św., regularne przystępowanie do sakramentów świętych, Pierwsze Komunie św. dzieci, bierzmowania młodzieży, spotkania w grupach osób dorosłych. Na odprawach międzynarodowych i międzywyznaniowych, kapelani innych narodowości patrzyli na nas, Polaków, z podziwem i zazdrością. Jestem wdzięczny moim kolegom żołnierzom i ich rodzinom za to niezwykłe świadectwo wiary. Miałem tysiące powodów, by w NATO być dumnym z tego, że jestem Polakiem.

– Jak żołnierze przeżywają oddalenie od Ojczyzny oraz służbę często z narażeniem zdrowia i życia? Czy pamięta Ksiądz spotkania, rozmowy z żołnierzami, które szczególnie zapadły w pamięci?

– Żołnierze dzisiaj decydując się na służbę wojskową biorą pod uwagę ewentualną konieczność wyjazdu na misje wojskowe w różne zakątki świata. To bywa wyjazd na wojnę czy do Iraku czy do Afganistanu. Będąc dziekanem Okręgu, a potem Korpusu w Krakowie kilkakrotnie żegnałem kolejne kontyngenty wyjeżdżające na misje. Zawsze na pożegnanie była Msza św., podczas której wręczałem każdemu żołnierzowi różaniec. Prosiłem, by go zabrali do munduru i odmawiali. Mówiłem również, że jeżeli ktoś zapomniał jak się odmawia Różaniec, niech się zgłosi do kapelana po przypomnienie. To nie wstyd. Po powrocie jednej ze zmian z Iraku wspomina pewien porucznik: „Dał nam ksiądz przed wyjazdem różańce i kazał odmawiać. Odmawiałem go codziennie. Tak się nauczyłem i robię to codziennie do dnia dzisiejszego, również w Polsce”. Opowiadali żołnierze wracający z misji, że tam nie było wśród Polaków ateistów. Jak śmierć w oczy zagląda – kończy się ateizm. W sytuacji kiedy trzeba spać w kamizelce kuloodpornej, myśli się o życiu i śmierci poważnie. Wspominają moi koledzy żołnierze również i radośniejsze momenty z tamtego wojennego życia. W Wielką Sobotę zwyczajem Polaków trzeba było poświęcić pokarmy. Zamiast koszyczka używali hełmów żołnierskich, aby tradycji stało się zadość.

– Proszę opowiedzieć o Księdza doświadczeniach polonijnych. Jaka jest obecna sytuacja Polaków w Brukseli?

– Cztery lata mieszkałem w Brukseli. Obserwowałem życie nie tylko żołnierzy, ale i licznej Polonii. Wielu ludzi z Siemiatycz, Bielska, Ciechanowca, Grodziska, Perlejewa tam mieszka i pracuje. Teraz sytuacja jest dobra, ponieważ wszyscy pracują legalnie, mieszkają z całymi rodzinami, są ubezpieczeni, dzieci chodzą do szkoły. Nasi rodacy są cenieni, jako wszechstronni, dobrzy pracownicy i specjaliści w wielu dziedzinach. Znają język francuski czy flamandzki, zajmują coraz wyższe stanowiska. Poza tym dają piękne świadectwo wiary. Jeżeli w Brukseli jakiś duży kościół jest wypełniony ludźmi, to na pewno Msza św. odprawiana jest tam po polsku. Dla przykładu, przy kościele św. Elżbiety jest parafia belgijska i Polska Misja Katolicka ks. Dziury. W pierwszy dzień Wielkanocy na wszystkich Mszach św. belgijskich było 18 osób. Na polskich – ludzie nie mieścili się w potężnym kościele. Całymi godzinami spowiadaliśmy przed Wielkanocą. To są nasi rodacy z Podlasia, z naszej diecezji. Wynieśli wiarę z dobrych, polskich rodzin. Niech tak będzie zawsze. Obecna sytuacja na Zachodzie, w tym w Belgii, staje się coraz bardziej skomplikowana. Na ulicach jest coraz bardziej niebezpiecznie. Ludzie czują zagrożenie, niepokój. Boją się o wychowanie dzieci. Wielu decyduje się na powrót do Polski.

– Patriotyzm to umiłowanie narodowej tradycji, kultury, religii oraz języka. Jak wygląda pielęgnowanie postaw patriotycznych wśród Polaków mieszkających w Brukseli?

– Uczucia patriotyczne budzą się bardziej za granicą niż w ojczyźnie. Z racji świąt patriotycznych organizowane są uroczyste obchody przy współpracy z ambasadą bilateralną czy unijną. Odprawiane są Msze św. w polonijnych kościołach, a z racji największych polskich świąt w katedrze brukselskiej. Do nauki języka są szkoły polskie. Ponadto działają organizacje takie jak Polska Macierz Szkolna czy organizacje kombatanckie np. żołnierzy Generała Maczka. We Flandrii są liczne cmentarze, gdzie spoczywają polscy żołnierze. Co roku organizowane są uroczystości na najwyższym poziomie. Dla przykładu na cmentarzu polsko-kanadyjskim w Maldegem zawsze jest obecny ambasador Polski, ambasador Kanady, przedstawiciel Króla Belgii i liczni okoliczni mieszkańcy. Podczas uroczystości Orkiestra Marynarki Wojennej Kanady gra, chór flamandzki po polsku śpiewa: „Jeszcze Polska nie zginęła”. Zawsze uczestniczyłem w tych uroczystościach z ogromną dumą i wzruszeniem. W Gent (Gandawa) jest pomnik ku czci pięciu polskich lotników, którzy zginęli w bitwie nad Gandawą. Co roku w pobliskim kościele jest Msza św. i potem apel przy pomniku. Miejscowa belgijska diecezja przysyła swojego przedstawiciela, który patrząc na nasz udział we Mszy św. mówi ze wzruszeniem i zazdrością: „U nas też tak kiedyś było”. Na terenie baz wojskowych w Brunssum i Mons są również polskie szkoły. Dzieci uczą nie tylko języka polskiego, ale uzupełniają wiedzę z przedmiotów, których nie ma w szkołach belgijskich, czy amerykańskich. Z racji świąt państwowych i kościelnych szkoły polskie przygotowują piękne akademie. Gratulowałem nauczycielom i uczniom pomysłów, zdolności i umiejętności. Dziękuję wszystkim polskim rodzinom wojskowym z Belgii Holandii i Niemiec za piękną współpracę, za świadectwo wiary i polskości. Czułem się tam bardzo potrzebny. Niech Bóg Wam błogosławi.

Tagi:
wywiad

Lubię oddawać siebie

2019-01-16 11:02

Z Kamilem Bednarkiem rozmawia Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 3/2019, str. 54-57

Sukces może zmienić ludzkie serce i przyjaciół wokół – ale on sobie z tym poradził. Jest niekwestionowaną gwiazdą polskiej sceny muzyki reggae. Pisze, komponuje, wciąż się uczy. I ścisza głos, gdy mówi o domu, o przyjaźni, miłości i... o babci

Agnieszka Bugała

AGNIESZKA BUGAŁA: – Kamil, już niebawem, bo 1 lutego premiera płyty „MTV Unplugged”. Dołączyłeś do listy niewielu artystów, którzy dostali szansę nagrania swoich utworów w aranżacjach akustycznych.

KAMIL BEDNAREK: – To było dla mnie i zespołu muzyczne wyzwanie i wyróżnienie, bo rzeczywiście, nie każdy dostaje propozycję realizacji takiego projektu. Zmobilizowaliśmy się, włożyliśmy mnóstwo pracy – odbyło się aż 40 prób, by wszystko brzmiało dobrze – i ten wysiłek się opłacał. Dzięki temu byliśmy przygotowani, choć nie ukrywam, że nigdy jeszcze nie czułem tak ogromnego stresu przed koncertem. Dzięki temu, jeśli chodzi o tremę, znów przesunęła mi się granica strachu. Mimo że gram już od 10 lat, to zdarzało się, że stres się pojawiał.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Zmarł 21 lat po swojej aborcji

2019-01-12 18:58

Artur Stelmasiak

Twitter.com

Kilka dni temu, po krótkiej i niespodziewanej chorobie płuc, zmarł Tim Guido. Znany był jako „Baby z Oldenburga”. O dziecku z Zespołem Downa zrobiło się głośno w 1997 roku, gdy przeżył swoją aborcję.

Chłopiec "urodził się" 6 lipca 1997 roku w wyniku wywołania poronienia. Była to późna aborcja po 6 miesiącu życia, czyli taka, którą stosuje się obecnie także w Polsce. Powodem zabicia dziecka było wykrycie choroby Zespołu Downa, którą zdiagnozowano w 25 tygodniu prenatalnego życia. Okazało się jednak, że wbrew woli rodziców i lekarzy dziecko po poronieniu nie chciało umrzeć. - Takie same historie znamy z polskich szpitali. Do naszej fundacji docierają pojedyncze przypadki, ale nie wiemy jaka skala żywych urodzeń po aborcji jest w naszym kraju - mówi "Niedzieli" Kaja Godek z fundacji Życie i Rodzina. - Statystyki z innych krajów pokazują, że żywych urodzeń w wyniku aborcji eugenicznych jest od kilkunastu do kilkudziesięciu procent. Przecież polskie dzieci nie różnią się od zagranicznych, czyli mamy prawo twierdzić, że u nas skala żywych urodzeń jest podobna.

Tim Ważył 690 gramów i miał 32 cm długości. Przez pierwsze dziewięć godzin leżał zawinięty w ręcznik bez żadnej opieki medycznej. Temperatura jego ciała spadła do 28 stopni Celsjusza. Pozostawiony sam sobie, walczył o życie. Dopiero po dziewięciu godzinach personel medyczny szpitala zaczął udzielać mu pomocy.

Lekarze nie dawali mu szans. Mówili, że jego śmierć jest kwestią miesięcy. Jego organizm był wycieńczony przez proces aborcyjny, nie wykształciły się w pełni jego płuca, miał zniekształcone stopy. Lekarze z kliniki, do której został przetransportowany po nieudanej aborcji, wymienili kilkanaście poważnych uszkodzeń ciała niemowlęcia.

Tim bardzo szybko został adoptowany przez małżeństwo Bernarda i Simone Guido, które miało dwóch biologicznych synów, a potem - prócz Tima - przygarnęło jeszcze dwie dziewczynki z zespołem Downa. Troskliwie opiekowali się chłopcem i bardzo dbali o jego terapię, bo dzięki "nie udanej" aborcji Tim oprócz Zespołu Downa miał autyzm, uszkodzony wzrok i bardzo słabe płuca. I właśnie ta ostatnia dolegliwość okazała się dla niego śmiertelna 4 stycznia 2019 r. - Można powiedzieć, że była to aborcja z opóźnionym zapłonem. Gdyby Tim urodził się naturalnie w 9 miesiącu to dziś pewnie by żył i cieszył się o wiele lepszym zdrowiem - podkreśla Kaja Godek, która również wychowuje synka z Zespołem Downa.

Po latach terapii, licznych operacji i zabiegów Tim zaczął chodzić, grać w piłkę i wygłupiać się ze swoim rodzeństwem. Jego sprawność była już na tyle duża, że coraz częściej rodzina myślała o znalezieniu dla Tima pracy. - Gdy podejmowano decyzję o zabiciu dziecka nikt nie przepuszczał, że tak szybko znajdzie sie rodzina, która otoczy go miłością. Jego przykład dobitnie pokazuje, że nie ma sytuacji, które są beznadziejne. Tim był szczęśliwym i uśmiechniętym człowiekiem, którego miłością otoczyła rodzina. A nam wmawia się, że takie dzieci trzeba zabić - mówi Kaja Godek.

Tim świętował z rodziną Boże Narodzenie i Sylwestra bez znaku na zbliżającą się śmierć. - Mieliśmy bardzo miłe święta - mówi Simone Guido w rozmowie z portalem www.ndr.de. Przybrana matka tłumaczy, że płuca chłopca zostały uszkodzone z powodu wczesnego porodu. Dlatego w miesiącach zimowych często miał infekcje. Tegoroczna infekcja okazała się śmiertelna.  - Jesteśmy bardzo smutni i jeszcze nie wiemy, jak poradzić sobie z utratą naszego wyjątkowego radosnego syna - dodaje Bernard Guido. 

O sprawie Tima w niemieckich i światowych mediach zrobiło się głośno nie dlatego, że przeżył aborcję i lekarze nie pomagali mu w pierwszych godzinach życia, ale z zupełnie innego powodu. Kilka miesięcy później biologiczni rodzice Tima postanowili oskarżyć szpital o to, że ich syn przeżył aborcje. Domagali się wysokiego odszkodowania.

Według prezesa niemieckiego Towarzystwa Ginekologicznego i Położniczego, profesora Dietricha Berga, każdego roku ponad 100 dzieci w Niemczech przeżywa aborcję. W 2003 roku lekarz, który nie pomógł Timowi, został ukarany grzywną w wysokości 13 000 euro, ale nie za dokonanie późnej aborcji, a za brak opieki nad żywym noworodkiem. Tragedia syndromu postaborcyjnego dotknęła również biologiczną matkę Tima. Kobieta po nieudanej psychoterapii popełniła samobójstwo.

Przybrani rodzice Tima na jego 18. urodziny napisali książkę „Tim żyje!”, zabierając głos w kampanii przeciwko aborcji. Książka ta jest dostępna także w języku polskim, bo została wydana nakładem Edycji Świętego Pawła. - Ta Historia pokazuje, jaka jest okrutna prawda o aborcji. Aborcja nie jest żadnym dobrodziejstwem dla dzieci i kobiet. Nigdy nie znamy przyszłości i nie możemy wyrokować, czy dziecko będzie szczęśliwe, czy nie - podkreśla Kaja Godek, pełnomocnik inicjatywy ustawodawczej Zatrzymaj Aborcję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Puste Noce za duszę śp. Pawła Adamowicza

2019-01-16 18:34

dg / Warszawa (KAI)

W piątek, wieczorem przed pogrzebem śp. Pawła Adamowicza, w Gdańsku i Warszawie odbędą się tradycyjne kaszubskie obrzędy Pustych Nocy. Aleksandra Dulkiewicz, zastępczyni śp. Pawła Adamowicza, w poruszającym wspomnieniu o Zmarłym napisała: "Jest w tradycji Pomorza, w tradycji Kaszub, coś takiego jak Pusta Noc. Kiedy jest się przy zmarłym. Trwa przy nim. Bądźmy przy naszym Prezydencie tej nocy".

TVP INFO

– Pusta noc to niezwykły i wciąż żywy na Kaszubach obyczaj. Jest to ostatnia noc przez pogrzebem zmarłego, która się odbywa w domu nieboszczyka. Przybyłe osoby rozpoczynają obrzęd różańcem po czym odmawiają modlitwy w intencji zmarłego. Po odmówieniu modlitw zgromadzeni nie odchodzą do swoich domów, tylko pozostają w domu żałoby, aby śpiewać nabożne pieśni pustonocne. Śpiewom tym przewodził śpiewak lub też grupa śpiewaków, którzy przejmowali swoją rolę z ojca na syna, parając się tym wręcz zawodowo. Rodzina nieboszczyka przygotowywała zaś poczęstunek dla czuwających przy nim uczestników Pustej Nocy. Dawniej takie spotkania odbywały się nad trumną zmarłego, przechowywaną w domu. Obecnie Pustą Noc przenosi się do salek, kaplic lub kościołów, a czuwanie skrócono do kilku godzin. Pusta Noc ma przede wszystkim na celu godne pożegnanie zmarłego. Zwyczaj pełnił także funkcję integracyjną. Wzmacniał więzi lokalnej społeczności skupionej wokół bliskiego zmarłego – wyjaśnia w rozmowie z KAI Łukasz Richert, dyrektor Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego.

Aleksandra Dulkiewicz, zastępczyni śp. Pawła Adamowicza, w poruszającym wspomnieniu o Zmarłym napisała: "Jest w tradycji Pomorza, w tradycji Kaszub, coś takiego jak Pusta Noc. Kiedy jest się przy zmarłym. Trwa przy nim. Bądźmy przy naszym Prezydencie tej nocy: modlitwą, myślą, wspomnieniem, postanowieniem na przyszłość ale i uśmiechem".

W piątek, 18 stycznia, o godz. 20 w Centrum św. Jana przy ul. Świętojańskiej 50 w Gdańsku odbędzie się obrzęd Pustej Nocy za duszę śp. Pawła Adamowicza, na który zaprasza Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. "Niech nasza obecność będzie dowodem wdzięczności dla Niego za wszystko, co zrobił dla kaszubsko-pomorskiej społeczności. Zapraszamy do wspólnego czuwania i modlitwy" - piszą organizatorzy.

Pustonocne śpiewy zabrzmią również w Warszawie.

– Dzięki życzliwości ks. Aleksandra Seniuka, rektora kościoła sióstr wizytek przy Krakowskim Przedmieściu, będziemy mogli włączyć się w pustonocne czuwanie. Od 18:30 będziemy śpiewać ze Śpiewnika Pelplińskiego dawne pieśni eschatologiczne, za dusze czyśćcowe, w wariantach melodycznych z różnych rejonów kraju. Przygotuję dla zebranych wydrukowane teksty. Pieśni są raczej długie, więc po kilku zwrotkach każdy będzie mógł śmiało dołączyć się do wspólnego śpiewania – mówi inicjator wydarzenia, Dawid Gospodarek, dziennikarz Katolickiej Agencji Informacyjnej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem