Reklama

Bóg ma dla mnie konkretny plan

2018-04-18 12:13

Monika Kanabrodzka
Edycja podlaska 16/2018, str. IV-V

Al. Bartosz Ojdana
WSD w Drohiczynie

IV Niedziela Wielkanocna jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Dobrego Pasterza, 22 kwietnia br. przypada początek modlitw o powołania kapłańskie i zakonne

Seminarium Duchowne – to określone miejsce i czas, w którym przygotowują się przyszli kapłani. Wspólnota wychowawcza w drodze umożliwia przeżycie doświadczenia formacji, jaką Jezus Chrystus dał Dwunastu (PDV 60). Seminarium jest swoistą kontynuacją wspólnoty Apostołów zgromadzonych wokół Jezusa, słuchających jego słów, by podjąć powierzoną misję.

Wyższe Seminarium Duchowne Najświętszego Serca Pana Jezusa w Drohiczynie zostało powołane 5 września 1951 r., a od 7 stycznia 1957 r. samodzielnie realizuje określony program, który służy formacji przyszłych prezbiterów, pasterzy kościoła. Od 2003 r. funkcję Rektora WDS w Drohiczynie pełni ks. Tadeusz Syczewski. Prefektem seminarium jest ks. Marcin Szymanik, zaś ojcem duchownym – ks. Dariusz Kucharek. Obowiązki dyrektora administracyjnego WSD w Drohiczynie wypełnia ks. Piotr Jurczak. Wspólnotę seminaryjną w Drohiczynie tworzy 23 alumnów. Sześcioletni okres formacji jest czasem dojrzewania duchowego oraz zdobywania wiedzy, niezbędnej do posługi kapłańskiej.

Pogłębienie i ubogacenie wiary, przez angażowanie się w życie wspólnoty seminaryjnej odbywa się na wielu płaszczyznach. Modlitwa indywidualna, udział w rekolekcjach oraz współudział w ich prowadzeniu, zaangażowanie w formację dzieci i młodzieży, organizacja Wieczorów Wiary w każdy trzeci czwartek miesiąca dla każdego młodego mężczyzny, który pragnie pogłębić swoją wiarę, prowadzi do celu najważniejszego – Chrystusa. Oprócz formacji duchowej, klerycy rozwijają swoje zainteresowania intelektualne, fizyczne, które przysposabiają do przyszłej posługi duszpasterskiej. W strukturach WSD działa koło: różańcowe, KSM, sportowe, Caritas, Ruch Światło-Życie, historyczne oraz koło misyjne.

Reklama

Osoby, które pragną służyć Bogu i bliźnim w kapłaństwie, powinny mieć szczerą wolę i czystą intencję. 16 lipca, 10 i 25 sierpnia 2018 r. odbędą się egzaminy wstępne do Seminarium. Telefony kontaktowe, pod które mogą dzwonić kandydaci do seminarium: ks. rektor Tadeusz Syczewski (85) 655 70 46, 506 182 036; e-mail: tsyczewski@drohiczynska.pl; ks. prefekt Marcin Szymanik 698 143 022; e-mail: xszymanik@wp.pl .

Wyższe Seminarium Duchowne Najświętszego Serca Pana Jezusa w Drohiczynie, ul. Kościelna 10, 17-312 Drohiczyn, tel. (85) 655 80 30

Powołanie to proces

Dla mnie powołanie jest procesem. Ciągiem zdarzeń zmierzającym do wypełnienia konkretnego zadania, pewnej misji danej przez Boga. Jako chrześcijanin wierzę, że Bóg ma dla mnie konkretny plan. Moim zadaniem jest poznanie tego planu, przyjęcie go i wypełnienie jak najlepiej. Wychowywałem się w rodzinie, w której religia odgrywała ważną rolę. Od najmłodszych lat należałem do służby liturgicznej. Bardzo wiele zawdzięczam Ruchowi Światło-Życie, w którym mogłem się rozwijać, pogłębiać prawdy wiary i poznawać ludzi. W liceum miałem okazję uczestniczyć w różnych rekolekcjach jako opiekun, animator. Wtedy też dostrzegałem wśród uczestników, którzy nie mieli takiej styczności z Kościołem jak ja, głód wiary, pragnienie więzi z Bogiem. Zauważyłem u siebie pewną zdolność w przekazywaniu wiedzy o Bogu, o Kościele i co najważniejsze, czułem z tego powodu radość wewnętrzną. Nie musiałem udawać nikogo innego – tylko być sobą. Czy był to powód pójścia do seminarium? Jeden z wielu, ale na pewno nie ostateczny i nie najważniejszy.

Na jednych z rekolekcji pamiętam, że czytania mszalne odnosiły się do powołania Piotra – o głoszeniu Ewangelii i próbie ryzyka. Słuchałem tych czytań i miałem wrażenie, że są kierowane bezpośrednio do mnie. Nie dawało mi to spokoju. Kiedy przychodził czas podjęcia decyzji, nie miałem na tyle odwagi, ale też i pewności, by złożyć dokumenty do seminarium. Poszedłem na studia, pracowałem, lecz cały czas czegoś mi brakowało. Bóg stawiał na mojej drodze osoby, które nie pozwalały zapomnieć o kapłaństwie, o głoszeniu Jego nauki. Zaryzykowałem. Stwierdziłem, że jeśli Bóg widzi mnie w szeregu kapłanów, ma dla mnie konkretne zadanie, nie będę od tego uciekał! Seminarium jest przecież miejscem na rozeznanie, czy są to myśli pochodzące od Boga, czy też nie.

Kleryk II roku WSD w Drohiczynie

Tagi:
powołanie

Doceniać obecność kapłana

2018-08-14 11:07

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 33/2018, str. IV

Z ks. Grzegorzem Słapkiem, moderatorem Dzieła Duchowej Pomocy Powołaniom „Przyjaciele Paradyża”, rozmawia Kamil Krasowski

Karolina Krasowska
Prośmy Pana Boga, a On sam będzie wiedział, ilu powołać do nasz ej diecezji, do naszego seminarium – mówi ks. Grzegorz Słapek

Kamil Krasowski: – Kilka miesięcy temu został Ksiądz mianowany moderatorem Dzieła Duchowej Pomocy Powołaniom, czyli Przyjaciół Paradyża. Jak się Ksiądz odnajduje w nowej roli? Czy ma już za sobą pierwsze spotkania i doświadczenia z przedstawicielami tej wspólnoty?

Ks. Grzegorz Słapek: – Wspólnota Przyjaciół Paradyża jest mi bliska od pierwszych chwil, kiedy tutaj przyszedłem. Myślę tu o rozpoczęciu formacji do kapłaństwa. Przyszedłem do seminarium w 1991 r., jeszcze za bp. Józefa Michalika, i pamiętam, że nazwa „Przyjaciele Paradyża” dosyć często wtedy się przewijała. Odpowiedzialnym za tę wspólnotę był wtedy ks. Marek Kidoń. Pamiętam, że ci ludzie, ilekroć pojawialiśmy się jako klerycy, sami do nas podchodzili, mówili, że modlą się za nas i nas wspierają, żebyśmy wytrwali. Muszę także powiedzieć, że już jako kapłan wszędzie, gdzie pracowałem jako wikariusz, miałem do czynienia z tymi wspólnotami. Dlatego po otrzymaniu nominacji na moderatora podczas mojego pierwszego spotkania z członkami wspólnoty tutaj, w Paradyżu, podzieliłem się miniświadectwem. Mówiłem, że Przyjaciele Paradyża pewnie sami nie wiedzą, jak wielu księży zawdzięcza im to, że dzisiaj są kapłanami. Myślę też, że właśnie oni mają wielki udział w tym, że jestem dzisiaj tu, gdzie jestem.
Gdy chodzi o moje pierwsze poczynania, to na razie wszystko raczkuje ze względu na to, że nominację otrzymałem tuż przed wakacjami. Do tej pory odwiedziłem jedną wspólnotę, największą w diecezji, liczącą 62 osoby, i jednocześnie najmłodszą, istniejącą pół roku. Ta wspólnota znajduje się w parafii pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Zbąszynku. Tradycją jest, że ksiądz moderator udaje się na spotkanie w towarzystwie kleryków, więc zabrałem ze sobą dwóch. Jeden z nich przeżywał praktykę w tej parafii. Był bardzo dobrze znany, zapamiętany, dobrze się wpisał w relacje panujące w parafii. Ludzie przyszli naprawdę licznie, byli bardzo wdzięczni za to spotkanie. My również okazaliśmy im naszą wdzięczność za podejmowany przez nich trud modlitwy, cierpienia i materialne wsparcie kleryków.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Hymn o miłości


Niedziela Ogólnopolska 51/2006, str. 18-19

© Igor Mojzes/Fotolia.com

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadł wszelką wiedzę, i miał tak wielką wiarę, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał,
nic mi nie pomoże.
Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;
nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa,
które się skończą, choć zniknie dar języków i choć wiedzy [już] nie stanie.
Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz.
Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: największa z nich [jednak] jest miłość.

Z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian (1 Kor 13, 1-13)

Przeczytaj także: Hymn o miłości
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

303. Bitwa o Anglię

2018-08-17 20:18

Agnieszka Chadzińska

W kinie „Ciemna City” w Częstochowie odbył się 16 sierpnia br. przedpremierowy pokaz polsko-brytyjskiego filmu „303. Bitwa o Anglię” w reżyserii Davida Blaira. Na projekcję, która spotkała się z dużym zainteresowaniem publiczności, zaprosiła redakcja „Niedzieli” wraz z dystrybutorem Kino Świat

YouTube

Akcja filmu „303. Bitwa o Anglię” rozgrywa się w połowie 1940 r. i opowiada o losach polskiego 303 Dywizjonu Myśliwskiego Warszawskiego im. Tadeusza Kościuszki, który odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu podboju Wysp Brytyjskich przez wojska Hitlera.

Polskie Siły Powietrzne, w których skład wchodził Dywizjon 303, były częścią Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii dowodzonych przez gen. Władysława Sikorskiego. Jako że walczyły z niemieckim lotnictwem na brytyjskiej ziemi, podlegały operacyjnie i taktycznie dowództwu powietrznej floty królewskiej RAF.

Bohaterami filmu są polscy lotnicy, którzy po przegranych kampaniach w Polsce w 1939 r. oraz we Francji w 1940 r. przybyli do Wielkiej Brytanii, aby kontynuować walkę z Niemcami. To ludzie niezłomni, niepokorni, obdarzeni wielkim temperamentem, z iście ułańską brawurą, pozwalającą przetrwać w ekstremalnie trudnych warunkach walki i wszechobecnej śmierci. Jednocześnie to żarliwi patrioci gotowi zginąć za sprawę wolności Ojczyzny.

Beata Pieczykura/Niedziela

W filmie szczególnie wyróżniono postacie por. pil. Jana Zumbacha „Donalda”, płk. pil. Zdzisława Krasnodębskiego „Króla” oraz por. pil. Witolda Urbanowicza „Kobry”. Jan Zumbach, jeden z asów Dywizjonu 303, kreowany przez Iwana Rheona, jest centralną postacią filmu. Jego przeżycia, rozterki stanowią odniesienie do trudnych wojennych losów zbiorowego bohatera – żołnierzy Dywizjonu 303. „Król” to założyciel i pierwszy dowódca Dywizjonu 303, który na skutek ran i poparzeń odniesionych podczas walki ustępuje z pola nowemu dowódcy – młodemu Witoldowi Urbanowiczowi (rola Marcina Dorocińskiego). To pod jego dowództwem Dywizjon 303 okrywa się chwałą najskuteczniejszej jednostki w całej Bitwie o Anglię, szczególnie we wrześniu 1940 r., kiedy przesądzono o jej wyniku. Na uwagę zasługuje także kreacja Milo Gibsona (syna sławnego Mela Gibsona), jako brytyjskiego zwierzchnika Dywizjonu 303.

Sprawnie zrealizowany film pt. „303. Bitwa o Anglię” (tytuł oryginału” „Hurricane: Squadron 303”) , nie stroniący od „lekkich” wątków życia lotników poza służbą, z ciekawie skonstruowaną fabułą, ma z pewnością szansę „przebicia się” do szerszego grona widzów (także młodych), również spoza Polski, i przedstawienia głównego przesłania – wielkiej roli polskiego żołnierza w arcyważnej dla losów II wojny światowej kampanii w 1940 r., nazywanej Bitwą o Anglię lub Bitwą o Wielką Brytanię. Bohaterstwo i zasługi naszych lotników – oficerów, świetnie szkolonych m.in. w Dęblinie – nie było szczególnie doceniane na Zachodzie. Trzeba więc prawdę historyczną wciąż przypominać. I tę rolę ma do spełnienia film Davida Blaira, któremu należą się podziękowania za zainteresowanie się tym tematem i dobrze wykonaną pracę.

Beata Pieczykura/Niedziela

Przed rozpoczęciem projekcji osoby przybyłe do sali kinowej wysłuchały wypowiedzi na temat filmu redaktor naczelnej „Niedzieli” Lidii Dudkiewicz oraz historyka red. Sławomira Błauta, który przybliżył fakty świadczące o bohaterstwie polskiej załogi Dywizjonu 303 i ogromnej roli polskich pilotów w zwycięstwie nad Niemcami w bitwie o Anglię w 1940 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem